Tony Tangel

Scherp kijken

 

onscherp zien


Scherpte krijgen of willen, het is het verschil tussen onbewuste handeling en idee. Hetzelfde geldt voor onscherpte en gedeeltelijke (on)scherpte. In die zin is alles wel zo’n beetje beproefd en nu alles in principe ook kan en mag, ligt een zee aan mogelijkheden open.


Bill Jacobson tart onze natuurlijke wens scherp te zien. Uit de straten van New York hebben details plaatsgemaakt voor abstracte, geometrische composities van vorm en licht. Schimmen bewegen zich er voort, vaak beschenen door een hoogstaande zon. Soms werpen zij juist lange schaduwen voor zich uit, of achter zich aan, het verschil is niet altijd goed zichtbaar. De metropool van Jacobson baadt in een welhaast poëtische rust. Wie volledig onscherp fotografeert, moet daar haast wel een bedoeling mee hebben. Jacobson roept bewust een gevoel op van melancholie, van herinnering die langzaam vervaagt. Dat doet hij al in 1993 met een serie bleke, vervaagde portretten die verwijzen naar de slachtoffers van de dan nieuwe ziekte aids (1).

lees meer